bibiyebilab

حسین صفا

laklak — Wed, 30 Dec 2009 18:27:38 GMT

..............

سر پیچی از تو کار کسی نیست پس در سرم بپیچ و سرم را

از پیکرم جدا کن و بگذار کارم همیشه یکسره باشد

من فضله ام ، له ام کن و بگذر در این مدینه فاضله ای نیست

این جا سیاهچال تر از توست حتی اگر منوره باشد!

................

http://www.hsafa.blogfa.com/

این رویای چه کسی بود که نیمه کاره ماند ؟
به تلخی می اندیشم
و نگاه می کنم به قطار خاموش
که در جای خود می لرزد
و به آهستگی دور می شود
با تمامی... درهای ... بسته اش....

...

laklak — Tue, 22 Dec 2009 19:47:07 GMT

چه می توانم بگویم

وقتی تابوت من بر دست های شماست

و دست های شما بر دهان من

گول نخورید!

کسی را که سر دست می برید

من نیستم

من همانم که دهانم را بسته اید...

اعتماد- ۱/ دی/ ۸۸

/\

laklak — Sun, 13 Dec 2009 20:18:18 GMT

من تیر آخرم...

از کمون آرش...

بذار رها بشم ببین تا کجا میرم...

کورتاژ

laklak — Wed, 02 Dec 2009 14:46:18 GMT

ما آبستنيم
در اندرون ِ ما
كودكي پيوسته زار مي زند
در رستوران ها
در اجلاسيه ها
در تخت خواب ها...
گاهي كه خيلي جدي مي شويم
در بحث ها و مجادله ها
دستان كوچكي از درون
دل و روده ي ما را چنگ مي زند
گليم حرف باف شاعران
به پشيزي نمي ارزد
تلخ مي شود دهان روح
به وقت بيان حرف هاي بي معني
كتمان كنيد چون عروسان ِ نو شكم ِ بي خدا
اما اين يكي جز با مرگ زائو كورتاژ نمي شود.

حسین پناهی

سارینا

laklak — Mon, 23 Nov 2009 22:18:18 GMT

تو تو تخت خودت خوابیدیو راحتی

غذات یه وقتی داره و خوابت ساعتی

مدرسه میریو شانست واسه زندگی

بالاست ، نمیشه ردش کنی. دایی سخت نگیر...

یه بابا داری که مثل شیر پشت سرته

مامانی که قلبش با قلب تو میتپه

حالا بزرگتر می شیو میبینی زندگی

چطور آدمو خم میکنه. دایی سخت نگیر...

دایی قدر اون چیزی رو که داری داشته باش

زندگی مثل رنگو قلمو تو نقاش

هرجور رنگش کنی همونجور میمونه

نشه جغد شومی تو بومت بخونه

نشه سفیدیه چشمات یه روز خون بشه

نشه صورت قشنگت گلگون بشه

دایی یاد بگیر همه چی رو تجربه کنی

ولی تو بعضی راهها دیگه برگشتی نیست

به هر دستی که دست زدی دستتو بپا

دایی بترس از گرگای آدم نما

تن لختتو بده به کسی که روح لختشو

هدیه میده بهتو پاش میافته

دایی بپا بکارت روحت خط نخوره

این یکی پرده رو نمیشه دوخت دوباره

اگه نخونیو ندونی ، پس زود خام میشی

سرتو بالا نگه دار، نشه رام شی

نگی روسری رو سرته و محدود شدی

حدودو تو تعیین میکنی، زندگی یعنی

زندونی که آزادیت دست خودته

مگه کوه و میشه به بند کشید دایی!؟

سارینا بیا ببین داییتو دوباره

گلی که کاشته امروز فقط یه خاره

سارینا قصه م همیشه گریه داره

سارینا سارینا سارینا سارینا

نشه اخم کنی به اون دختر بچه ای

که گلی داره تو دستشو می خواد بهت

بفروشه، رو برگردونیو با خودت

بگی فرق داری. حتما آره فرق داری دایی...

اون یه بچه کارگره از پایین شهر

فقرو ترسو سیاهی همراهشه

باباش معتاده دایی، ببین صورتشو

جای سرخ سیلی سرد پدرشو

فقط 9 سال داره ، تو مدرسه نیستو

طعم تلخ کارو به دوش کشیده و

گلی که پرپرمیشه تو دست مشتری

اون گلی که با تلخی ازش میخری

واسه اون گل نیست، یه لقمه نونه

ضامن اینکه کتک نخوره تو خونه

نپرس تقصیر کیه...خودت یه روز میفهمی

نپرس قصه ش طولانیه دایی. زمین

پر از آدمایی که کار میکننو یه عده ای

فقط پولدارانو یه مشت عقده ای

که از کار کارگرا کاخ ساختنو

چه کسایی تو این راه جون باختنو...

این چیزارو به دیگرون بگی بهت میخندن

آخه زشتیم عادت میشه واسه آدم

ولی تو قصه ی خودتو بکش نقاش

بزار هرکی هرچی هست باشه، تو خودت باش

سارینا بیا ببین داییتو دوباره

گلی که کاشته امروز فقط یه خاره

سارینا قصه م همیشه گریه داره

قصه م همیشه گریه داره

سارینا

شاهین نجفی

لینک دانلود آهنگ:

http://www.hip50.com/tak/71/8.Sarina_bax50.com.mp3

.....

laklak — Sun, 15 Nov 2009 21:11:18 GMT

چه می دانی درد چیست...

از درون ملتهبم نازنین

روحم به روحی گره خورده

گاه بیگاه تمامی خاطراتم را عق می زنم

و دنیای کوچکم دور سرم می چرخد

آری...

نخستین فرزندم را آبستنم.

ــ میم . الف ــ

سرگذشت کسی که هیچ کس نبود

laklak — Fri, 13 Nov 2009 14:55:18 GMT

حرمت نگه دار دلم ، گلم ، که این اشک خون بهای عمر رفته من است . میراث من! نه به قید قرعه ، نه به حکم عرف ، یک جا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت ؛ به نام تو ، مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون!

کتیبه خوان قبایل دور ، این ، این سرگذشت کودکی است که به سرانگشت پا ، هرگز دستش به شاخه هیچ آرزوئی نرسیده است . هرشب گرسنه می خوابید ، چند و چرا نمیشناخت دلش ، گرسنگی شرط بقا بود به آئین قبیله مهربانش .

پس گریه کن مرا به طراوت ، به دلی که میگریست بر اسب باژگون کتاب دروغ تاریخش و آواز میخواند ریاضیات را در سمفونی باشکوه جدول ضرب با همکلاسیها ؛ دودوتا جارتا چارچارتا…

در یازده سالگی پا به دنیای شگفت کفش نهاد ، با سرتراشیده و کت بلندی که از زانوانش میگذشت ، با بوی کنده بدسوز و نفت و عرقهای کهنه ؛ آری دلم ، گلم ، این اشکها خون بهای عمر رفته من است … دلم ، گلم ، این اشکها خون بهای عمر رفته من است . میراث من ، حکایت آدمی که جادوی کتاب مسخ و مسحورش کرده است …

تا بدانم و بدانم و بدانم ، به وار ، وانهادم مهر مادریم را ، گهواره ام را به تمامی ، و سیاه شد در فراموشی ، سگ سفید امنیتم و کبوترانم را از یاد بردم …

و می رفتم و می رفتم و میرفتم ، تا بدانم و بدانم و بدانم ، از صفحه ای به صفحه ای ، از چهره ای به چهره ای ، از روزی به روزی، از شهری به شهری ، زیر آسمان وطنی که در آن فقط مرگ را به مساوات تقسیم میکردند …

سند زده ام یک جا ، همه را به حرمت چشمان تو ، مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون ، که میترکاند یکی یکی حفره های ریه هایم را ، تا شمارش معکوس آغاز شده باشد ، بر این مقصود بی مقصد ،از کلامی به کلامی ، و یکی یکی مردم ، بر این مقصود بی مقصد !!!

کفایت میکرد مرا حرمت آویشن ، مرا مهتاب ، مرا لبخند ، و آویشن حرمت چشمان تو بود , نبود؟

پس دل گره زدم به ضریح هر اندیشه ای ، که آویشن را میسرود ، مسیح به جاجتا بر صلیب نمی شد!

و تیر باران نمی شد لورکا ، در گرانادا ، در شب های سبز کاجها و مهتاب ، آری یکی یکی مردم به بیداری ، از صفحه ای به صفحه ای ، تا دل گره بزنم به ضریح هر اندیشه ای که آویشن را میسرود …

پس رسوب کردم با جیب های پر از سنگ ، به ته رودخانه <اووز> همراه با ویرجینیا وولف ، تا بار دیگر مرده باشم بر این مقصود بی مقصد …

حرمت نگه دار دلم ، گلم … دلم ، اشکهایی را که خونبهای عمر رفته ام بود !!!

داد خود را به بیدادگاه خود آورده ام!همین …

نه ، نه ، به کفر من نترس ، نترس کافر نمی شوم هرگز ، زیرا به نمی دانم های خود ایمان دارم ، انسان و بی تضاد؟!
خمره های منقوش در حجره های میراث ، عرفان لایت با طعم نعنا ، شک دارم به ترانه ای که ، زندانی و زندانبان همزمان زمزمه میکنند!!

پس ادامه میدهم ؛ سرگذشت مردی را که هیچ کس نبود ؛ با این همه ، تو گوئی اگر نمی بود ، جهان قادر به حفظ تعادل نبود چون آن درخت که زیر باران ایستاده است…

نگاهش کن ، چون آن کلاغ ، چون آن خانه ، چون آن سایه ، ما گلچین تقدیر و تصادفیم … استوای بود و نبود ، به روزگار طوفان موج و نور و رنگ ، در اشکال گرفتار آمدم ؛ مستطیل های جادو ، مربع های جادو …

من در همین پنجره معصومیت آدم را گریه کرده ام !!!

دیوانگیهای دیگران را دیوانه شده ام عرفات در استادیوم فوتبال ، در کابینه شارون از جنون گاوی گفتم ، در همین پنجره گله به چرا بردم ، پادشاهی کردم با سر تراشیده و قدرت اداره دو زن ، سر شانه نکردم که عیالوار بودم و فقیر ، زلف به چپ و راست خواباندم تا دل ببرم از دختر عمویم ، از دیوار راست بالا رفتم به معجزه کودکی ، با قورباغه ای در جیبم …

حراج کردم همه رازهایم را یک جا ، دلقک شدم با دماغ پینوکیو ، و بوته گونی به جای موهایم

آری گلم ، دلم ، حرمت نگه دار !!! که این اشکها خون بهای عمر رفته من است !!!

سرگذشت کسی که هیچ کس نبود ، و همیشه گریه می کرد ، بی مجال اندیشه به بغض های خود ، تا کی مرا گریه کند؟ و تا کی ؟! و به کدام مرام بمیرد !!!

آری گلم ، دلم ، ورق بزن مرا ، و به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند !!!

با سلام و عطر آویشن …

به وقت گرینویچ

laklak — Tue, 03 Nov 2009 14:58:18 GMT

اولين نقطه اي که از مرکز کائنات گريخت
و بر خلاف محورش به چرخش در امد ، سر من بود !
من اولين قابله اي هستم که ناف شيري را بريده است
اولين اواز را من خواندم ، براي زني که در هراس سکوتُ سنگ ُ سکسه
تنها نارگيل شامم را قاپيد و برد
من اولين کسي هستم که از چشم زني ترسيده است
من ماگدالينم غول تماشا
کاشف دل و فندق و سنگ اتش زنه
سپهر را من ، نيلگون شناختم
چرا که همرنگ هوسهاي نامحدود من بود
خدا ،
کران بي کرانه ي شکوه پرستش من بود
و شيطان ،
اسطوره ي تنهايي انديشه هاي هولناک من
اولين دستي که خوشه ي اولين انگور را چيد
دست من بود
کفش ، ابتکار پر سه هاي من بود
و چتر ،
ابداع بي سامانيهاي من
هندسه شطرنج سکوت من بود
و رنگ
تعبير دلتنگيهايم
من اولين کسي هستم که ،
در دايره صداي پرنده اي بر سرگرداني خود
خنديده است
من اولين سياه مست زمينم
هر چرخي که ميبينيد ،
بر محور شراره هاي شور عشق من ميچرخد
اه را من به دريا اموختم
من ماگدالينم !
پوشيده در پوست خرس
و معطر به چربي وال
سرم به بوته ي خشک گوني مانند است
با اين همه
هزار خورشيد و ماه و زمين را
يکجا در ان ميچرخانم
اولين اشک را من ريختم ،
بر جنازه ي زني
که قوطه در شير و خون
کنار نارگيلي مرده بود !
بي هراس سکوت ُ سنگ ُ سکسه ... !

حسین پناهی

به علی گفت مادرش روزی...

laklak — Sun, 20 Sep 2009 21:33:18 GMT

علی كوچیكه
علی بونه گیر
نصفه شب ازخواب پرید
چشماشو هی مالید با دس
سه چارتا خمیازه كشید
پا شد نشس

*
چی دیده بود؟
چی دیده بود؟
خواب یه ماهی دیده بود
یه ماهی،انگار كه یه كپه دو زاری
انگار یه طاقه ی حریر
با حاشیه ی منجوق كاری
انگار كه رو برگ گل لاله عباسی
خامه دوزیش كرده بودن
قایم موشك بازی میكردن تو چشاش
دو تا نگین گرد صاف الماسی
همچی یواش،همچی یواش
خودشو رو آب دراز میكرد
كه بادبزن فرنگیاش
صورت آب و ناز میكرد

*
بوی تنش،بوی كتابچه های نو
بوی یه صفر گنده و پهلوش یه دو
بوی شبای عید و آشپزخونه و نذری پزون
شمردن ستاره ها،تو رختخواب،رو پشت بوم
ریختن بارون رو آجر فرش حیاط
بوی لواشك،بوی شكلات

*

انگار تو آب،گوهر شب چراغ میرفت
انگار كه دختر كوچیكه ی شاپریون
تو یه كجاوه ی بلور
به سیر باغ و راغ میرفت
دورو ورش گل ریزون
بالای سرش نور بارون
شاید كه از طایفه ی جن و پری بود ماهیه!
شاید كه از اون ماهیای ددری بود ماهیه!
شاید كه یه خیال تند و سرسری بود ماهیه!
هرچی كه بود
هركی كه بود
علی كوچیكه
محو تماشاش شده بود
واله و شیداش شده بود

*

همچی كه دست برد كه به اون
رنگ روون
نور جوون
نقره نشون
دس بزنه
برق زدو بارون زدو آب سیاه شد
شیكم زمین زیر تن ماهی وا شد
دسه گلا دور شدن و دود شدن
شمشای نور سوختن و نابود شدن
باز مث هر شب رو سر علی كوچیكه
دسمال آسمون پر از گلابی
نه چشمه ای،نه ماهی ای،نه خوابی

*

باد توی بادگیرا نفس نفس میزد
زلفای بیدو میكشید
از روی لنگای دراز گل آغا
چادر نماز كودریشو پس میزد

*

رو بند رخت
پیرهن زیرا و عرق گیرا
دس میكشیدن به تن همدیگه و حالی به حالی میشدن
انگار كه از فكرای بد
هی پر و خالی میشدن

*

سیرسیركا سازارو كوك كرده بودن و ساز میزدن
همچی كه باد آروم میشد
قورباغه ها از ته باغچه زیر آواز میزدن
شب مث هر شب بودو چن شب پیش و شبهای دیگه
اما علی
تو نخ یه دنیای دیگه...
علی كوچیكه
سحر شده بود
نقره ی نابش رو میخواست
ماهی خوابش رو میخواست
راه آب بودو قرقر آب
علی كوچیكه و حوض پر آب

*

((علی كوچیكه
علی كوچیكه
نكنه تو جات وول بخوری
حرفای ننه قمر خانوم
یادت بره گول بخوری
تو خواب اگه ماهی دیدی خیر باشه
خواب كجا،حوض پر از آب كجا
كاری نكنی كه اسمتو
توی كتابا بنویسن
سیا كنن طلسمتو
آب مث خواب نیس كه آدم
از این سرش فرو بره
از اون سرش بیرون بیاد
تو چارراهاش وقت خطر
صدای سوت سوتك پاسبون بیاد
شكر خدا پات رو زمین محكمه
كورو كچل نیسی علی،سلامتی،چی چیت كمه؟
میتونی بری شابدوالعظیم
ماشین دودی سوار بشی
قد بكشی،خال بكوبی،جاهل پا منار بشی
حیفه آدم اینهمه چیزای قشنگ و نبینه
الاكلنگ سوار نشه
شهر فرنگ و نبینه
فصل،حالا فصل گوجه و سیب و خیارو بستنیس
چن روز دیگه،تو تكیه،سینه زنیس
ای علی،ای علی دیوونه
تخت فنری بهتره یا تخت مرده شور خونه؟
گیرم تو هم خودتو به آب شور زدی
رفتی و اون كولی خانومو به تور زدی
ماهی چیه؟
ماهی كه ایمون نمیشه
نون نمیشه
اون یه وجب پوست تنش واسه فاطی تنبون نمیشه
دس كه به ماهی بزنی
از سر تا پات بو میگیره
بوت تو دماغا میپیچه
دنیا ازت رو میگیره
بگیر بخواب،بگیر بخواب
كه كار باطل نكنی
با فكرای صدتا یه غاز
حل مسائل نكنی
سرت و بذار رو ناز بالش،بذار به هم بیاد چشت
قاچ زینو محكم چنگ بزن

كه اسب سواری پیش كشت))

*

حوصله ی آب دیگه داشت سر میرفت
خودش و میریخت تو پاشوره در میرفت
انگار میخواست تو تاریكی
داد بكشه ((آهای زكی
این حرفا حرف اون كسونیس كه اگه
یه بار تو عمرشون زدو یه خواب دیدن
خواب پیازو ترشی و دوغ و چلوكباب دیدن
ماهی چیكار به كار یه خیك شیكم تاغار داره
ماهی كه سهله،
سگشم از این تاغارا عار داره
ماهی تو آب میچرخه و ستاره دسچین میكنه
اونوخ تو خواب هركی رفت
خوابشو از ستاره سنگین میكنه
میبرتش،میبرتش
از توی این دنیای دلمرده ی چاردیواریا
نق نق نحس ساعتا،خستگیا،بیكاریا
دنیای آش رشته و وراجیه و شلخته گی
درد قلنج و درد پر خوردن و درد اختگی
دنیای بشكن زدن و لوس بازی
عروس دوماد بازی و ناموس بازی
دنیای هی خیابونا رو الكی گز كردن
از عربی خوندن یه لچك بسر حظ كردن
دنیای صبح سحرا
توتوپخونه
تماشای دار زدن
نصف شبا
رو قصه ی آقا بالاخان زار زدن
دنیایی كه هر وقت خداش تو كوچه ها پا میذاره
یه دسه خاله خانباجی از عقب سرش
یه دست قداره كش از جلوش میاد
دنیایی كه هر جا میری
صدای رادیوش میاد
میبرتش
میبرتش از توی این همبونه ی كرم و كثافت و مرض
به آبیای پاك و صاف آسمون میبرتش
به سادگی كهكشون میبرتش))

*

آب از سر یه شاهرگ گذشته بودو داشت حالا خروش میداد
علی كوچیكه
نشسه بود كنار حوض
حرفای آب و گوش میداد
انگار كه از اون ته ته ها
از پشت گلكاری نورا
یه كسی صداش میزد
آه میكشید
دس عرق كرده و سردش رو یواش به پاش میزد
انگار میگفت((یك،دو،سه،
نپریدی؟ هه،هه،هه
من توی اون تاریكیای ته آبم به خدا
حرفمو باور كن علی
ماهی خوابم به خدا
دادم تمام سرسرارو آبو جارو بكنن
پرده های مرواری رو این رو و اون رو بكنن
به نوكرای باوفام سپردم
كجاوه ی بلورمم آوردم
سه چارتا منزل كه از اینجا دور بشیم
به سبزه زارای همیشه سبز دریا میرسیم
به گله های كف كه چوپون ندارن
به دالونای نور كه پایون ندارن
به قصرای صدف كه دربون ندارن
یادت باشه از سر راه
هف هش تا دونه مرواری جمع كنی

كه بعد باهاشون تو بیكاری
یه قل دو قل بازی كنی
ای علی ،من بچه ی دریام،نفسم پاكه علی
دریا همونجاس كه همونجا آخر خاكه علی
هركی كه دریا رو به عمرش ندیده
از زندگیش چی فهمیده؟
خسته شدم
حالم به هم خورده از این بوی لجن
انقده پا به پا نكن كه دوتایی
تا خرخره فرو بریم توی لجن
بپر بیا
وگرنه ای علی كوچیكه
مجبور میشم بهت بگم نه تو نه من))

*

آب یهو بالا اومد و هلفی كردو تو كشید
انگار كه آب جفتشو جستوتو خودش فرو كشید
دایره های نقره ای
توی خودشون
چرخیدن و چرخیدن و خسته شدن
موجا كشاله كردن و از سر نو
به زنجیرای ته حوض بسته شدن
قل قل قل تالاپ تالاپ
قل قل قل تالاپ تالاپ
چرخ میزدن رو سطح آب
تو تاریكی چن تا حباب

*

((علی كجاس؟))
((تو باغچه))
((چی میچینه؟))
((آلوچه))
آلوچه ی باغ بالا
جرئت داری؟
بسم الله
.................

فروغ فرخزاد...

برای شنیدن فایل صوتی از لینک زیر استفاده کنید:

http://www.box.net/shared/cdm45stq78

خدایا ! یا ما رو مرگ بده یا حقیقتو نشومون بده.

laklak — Sun, 13 Sep 2009 20:32:18 GMT

یه کوچه خاکی با یه درخت انار که سر از دیوار یه خونه یا شایدم یه خرابه بیرون آورده بود و نیگام می کرد، می گفت "سلام، بیا تو... اینجا همونجائیه که نمی خواستی بیای و کشوندیمت... همونجا که تهش تاریکیه، اما تهِ تهش نفیسه یه چراغ روشن کرده... اون آخرشم ماه و ستاره های خدا دارن صدات می کنن. بیا تو . منتظرت بودیم."

از سراشیبی اون کوچه یواش یواش بالا رفتم. خوردم به سیاهی. ترسیدم جلوتر برم. برگشتم. دیدم نفیسه داره می دوه طرفم. پرسید "خواب بودن؟" گفتم "کیا؟" گفت "باید تا آخر بریم بالا"....دوید و تو سیاهی ناپدید شد. اما دوباره زیر نور همون چراغی که خودش روشن کرده بود چادر سیاهشو دیدم که تو باد موج گرفته...منم دنبالش دویدم. بعد رسیدیم به همون تهِ ته، همونجا که اون بالا بود، همونجا که چند نفر ساعت ها پیش منتظر ما بودن. نفیسه دلش نمیومد در بزنه. می گفت خوابیدن . می گفت خوابشون و بهم نریزیم،اگه صدامون و بشنون شاید درو باز کنن.اما من محکم در نمی زنم. گفت بذار بچه ها بیان بالا شاید در باز شد....

بچه ها اومدن بالا...در باز نشد...

نفیسه حرف زد...سعید حرف زد...فرزاد حرف زد...در باز نشد...

نفیسه دعا کرد...سعید دعا کرد...فرزاد دعا کرد...سعید می گفت از خونه صدا میاد...در باز نشد...

نفیسه گریه کرد... سعید گریه کرد...در باز شد...

انگار تمام درای دنیا رو بچه ها باز شده...از خوشحالی هق هق می زدن... سعید گفت نمیدونم بخاطر کدومتون بود که این در باز شد...

اما باز شد.

رفتیم داخل. تو حیاط نشستیم. بچه های اون خونه خواب بودن.

یه کم سکوت کردیم. یه کم گریه کردیم. نفیسه حرف زد... مرضیه حرف زد... فرزاد حرف زد... سعید حرف زد... مادر حرف زد... فرزند حرف زد... خاک حرف زد... درو دیوار حرف زد... شیشه ی شکسته حرف زد... برگ درخت حرف زد... باغچه حرف زد... باد حتی... حرف زد...خدا حرف زد... تنها کسی که قدرت کلمه ای نداشت من بودم...

وقتی می دیدم آدمایی که با من از جمعیت امام علی (ع) اومدن دردشون چیه ...و من کجای این دنیای لعنتی ایستادم گریه م می گرفت.

از اینکه درد یه کدوم از این درد چشیده ها درد من نیست گریه م می گرفت.

از اینکه همه ی آدمای جمعیت می تونستن خیلی آرزوها بکنن اما به قول سعید تو یه لحظه ی خاص و تو یه مکان خاص همه یه هدف داشتن ، گریه م می گرفت.

از اینکه بچه ها چطوری پشت اون در بسته واسه یه هدف مهم قدرشونو جماعت بجا آوردن گریه م می گرفت.

از اینکه آدمای بزرگ دورو برمو گرفتن اما من انقدر کوچک و حقیر بودم که بینشون پیدا نبودم، گریه م می گرفت.

چقدر آدم می تونه بزرگ باشه، باشکوه باشه، قدرتمند باشه!...مثل نفیسه، عماد، منصور، مرضیه، معصومه، زرین، مرتضی، صدف، غزاله، فرزاد،شیوا، یحیی، مریم، عاطفه، سعید...

و من انقدر کوچکم که در خیابان ها گم می شوم...

از در اومدیم بیرون و رفتیم بالای تپه. نشستم رو یه دیوار کوتاه. هر کدوم از بچه ها یه طرف رفتن.

باز مثل همیشه سعید جمعمون کرد و نماز خوند.

برای مادرم دعا کردم. برای پدرم آرزو کردم. برای برادرم خوشبختی خواستم. برای مادربزرگم بخشش. برای مریم آرامش. برای تو....

آقا معلم اومد. رفتیم بالاتر... اونجا که به آسمون پاک نزدیکتریمو از زمین ناپاک دورتر.

اونجا که ستاره حرف می زد...شهاب حرف می زد... اشک حرف می زد...فریاد حرف می زد...چاه حرف می زد...درختچه ته چاه حرف می زد...

روبروییم که نگاهم کرد ، نگاهش با من حرف می زد...

بغل دستیم که دستمو گرفت، دستاش با من حرف می زد...

شب و سگ حرف می زد... پاکی و ناپاکی حرف می زد...

و اما عشق...

باز داغون شدم از اینکه چرا همه ی بچه ها برای یه هدف مشترک اینجان اما من...بخاطر تو...؟

چرا من نمیتونم مثل اونا انقدر بزرگ باشم؟

...

طبق معمول آقا معلم جواب سوالم و داد.

مثل همیشه که وقتی یه سوال تو ذهنمه ، بدون اینکه ازش بپرسم جوابمو میده...از چشام نمیخونه ها....از دل و ذهنم هم نمیخونه...

اما اونکه تو دل منه ، به دلش میندازه که " آقا معلم ! سوال این بنده ی منو جواب بده تا از دست نرفته"

آقا معلم که سر چاه نشسته بود، دستاشم رو به آسمون گرفته بود، چشماشم پر از اشک بود( این و از صداش فهمیدم. چون تو اون تاریکی هیچی رو نمی دیدیم جز آسمونو ) گفت ما همه از عاشقی اینجاییم... همه بخاطر عشق اومدیم... همه بخاطر عشق از بهشت رونده شدیم...ما میوه ممنوعه رو خوردیم و این عشق بود که مارو به زمین کشوند تا شاهد زجر همنوع خودمون باشیم...این آگاهی هدیه عشقه.

اونجا بود که فهمیدم ، عشق همون تویی و تو همون عشقی.

کی اینو می دونست؟ کی اینو فهمید؟ ...اما من فهمیدم...

حتی وقتی امروز از مرتضی پرسیدم" آقا معلم دقیقا درباره میوه ممنوعه چی گفت ؟ می خوام تو وبلاگم بنویسم...." یادش نبود.

اما من یادمه.

چون این دغدغه من بود.

چون جواب سوال من بود.

چون مال من بود.

چون از خود من بود.

چون عشق من بود.

چون تو همون عشقی که من و به اینجا آورد تا شاهد این لحظه خاص تو این مکان خاص باشم.

چه فرقی می کنه که بازم با من این کارو بکنی یا نه؟....

همین لحظه برای تمام عمرم بسه.